Co nadaje życiu człowieka sens?
Uniwersalną odpowiedzią na to pytanie jest jedno, krótkie słowo: CEL

Nie mogę powiedzieć, że mam cel w życiu, ale nie mogę powiedzieć również, że go nie mam. Żyję z dnia na dzień, bez konkretnych planów. Ale czy czuję się z tego powodu nieszczęśliwa, popadam w stany depresyjne? Nie.
Mam wobec życia oczekiwania takie, jak każdy przeciętny człowiek: dobra praca, dobre życie rodzinne. Co robię, żeby to osiągnąć?
W zasadzie niewiele, wykonuję to, co muszę wykonać, z czego nie mogę się wykręcić, to, co zrobić wypada, żeby mieć odpowiedni poziom szacunku do samej siebie.
Czy mnie to rozwija?
W pewien sposób na pewno. Jednak stać mnie na więcej. Nie daję jednak z siebie więcej, niż jest to konieczne.
Może to też jest forma ucieczki, oszukiwania samej siebie?
W ten sposób nie okaże się, że czegoś nie umiem, coś się nie udało.
Ostatnio ktoś na forum grupy zadał pytanie: w czym jesteś dobra/y? Nie dało sie uniknąć odpowiedzi. Uświadomiłam sobie, że nie potrafię skonkretyzować żadnej dziedziny, w której osiągam sukcesy, żadnej rzeczy, która wychodzi mi dobrze, którą mogę się podzielić z innymi. Proste, wręcz naturalne pytanie. Ja nie mam na nie odpowiedzi.
Nie chodzi mi o to, żeby poużalać się nad sobą. Gdybym się tym przejmowała, aż tak bardzo, zrobiłabym coś w tym kierunku, aby umieć udzielić odpowiedzi.
Jest mi dobrze, bezpiecznie, wygodnie tak, jak jest.
Jest też jednak świadomość, że kiedyś przyjdzie się zderzyć z rzeczywistością, a w niej z pytaniami takimi, jak to i jemu podobnymi. Wszak odpowiedzi na nie określają nas. Mówią, kim jesteśmy, co nas łączy z innymi, częścią jakiej grupy jesteśmy, z czym się identyfikujemy.
Kiedyś wiedza o sobie była dla mnie czymś bardzo ważnym. Był to jeden ze szczebli mojego rozwoju, jako osoby. Dziś stoję dokładnie w tym samym punkcie drabiny, nie robię kroku wyżej. Ale to już nie wystarczy. Życie to dynamiczny rozwój. Zostajesz w miejscu, stajesz się częścią masy. Nawet jeśli Ci to nie przeszkadza, to jest to tylko pozorne wrażenie.
Szukając tożsamości, wracam pamięcią kilka lat wstecz. Jednak jest coś, jakaś niewiidzialna granica, na którą składają się doświadczenia minionego czasu, która nie pozwala na pełne otwarcie się przed sama sobą. Uświadomienie jej sobie i pogodzenie się z nią to początek, ważny moment, by pójśc dalej, kształtować siebie, stawać się człowiekiem, zdobywać pełnie człowieczeństwa, odnaleźć cel i jemu sie oddać.

Ja robię ten krok, Dla mnie jest nim KURS FILIPA