...pójdziemy

Za około 14 godzin najparwodpodobniej moja noga będzie wolna od "tego czegoś" co od miesiąca tkwi na mojej stopie i pnie sie aż do kolana - gipsu mianowicie..
I oby tak własnie było bo czuje jak to miesięczne siedzenie w domu, niemozność wyjścia na zewnatrz na długi spacer czy na przejażdżke rowerową doprowadza mnie do jakiegos obłędu i popadam w stany paranoidalne..

Dziś w nocy nie mogłam spac - ot akademik - sąsiedzi zza ściany, skądinnąd mili w trakcie krótkotrwałych interakcji w łazience, urządzili w nocy, jak to sie zdarza od czasu do czasu, rykowisko.
Więc noc przepędziałm w przedziwnym stanie trwania w pół-śnie, potem jednak zmorzył mnie sen.
Nie zmienia to jednak faktu, że nie obeszło sie bez nocnego rozmyslania..

Jutro być może zciągna mi gips.. i co dalej? przez miesiąc siedziałam w domu.. owszem denerwowałam się tym, było mi przykro.. ale czułam sę bezpiecznie. Taka oaza spokoju.. Życie w zamknięciu..
A teraz.. bez gipsu do którego (za którym) mozna się schować.. To tak jakby człowiek wyszedł z zamknięcia - powrócił do zycia i.. nie bardzo wiedział jak sie w nim zachować.. Tak własnie jest ze mną..

Boje się.. boję się bardzo.. czuje sie tak bardzo sama.. zalezna od jednej osoby, która może wedle wlasnego widzimisie nieomal może decydować o moim nastroju.

jutro.. (nie wierze aby lepiej byc mogło - Tetmajer)

Nadzieja..